Ale Historia

Bidet do XX wieku pozostawał rzadkością w europejskich domach. W XVIII wieku „widywano go” czasami w luksusowych rezydencjach królewskich i książęcych. „Krzesło czystości” wynaleźli Włosi. Z czasem wynalazek przyjął się w całej Europie.

W II połowie XVIII wieku bidet stał się powszechny we Francji, gdzie nazywano go „le petit indiscret” lub „futerał na skrzypce”. We Włoszech nazywany był „rumakiem czystości”, a w Hiszpanii „gitarą czystości”. Początkowo bidet dostępny był tylko dla arystokracji i miał postać ceramicznej lub cynowej misy. Były to małe dzieła sztuki z drewnianą obudową bogato zdobioną. Używali ich przede wszystkim arystokraci i ich kochanki. Królewskie metresy w podarunkach najczęściej otrzymywały biżuterię, bibeloty i… bidety.

W 1771 roku markiza de Pompadour dostała bidet wykonany przez mistrza ebenistę nazwiskiem Duvaux. Urządzenie miało okucia z pozłacanego brązu. Kolejny bidet madame otrzymała od mistrza de Migeona. Był wykonany z włoskiego orzecha, z kryształową misą, a pokrywa i tył obite były czerwoną skórą nabijaną złotymi ćwiekami. Perwersja? Bynajmniej. Maria Antonina w 1760 roku będąc piętnastolatką i wychodząc za mąż za delfina, miała w powozie, którym podróżowała do Wiednia, bidet obity czerwonym aksamitem wyszywanym złotem.

Można też było nabyć bidet „tandem” złożony z dwóch bidetów przylegających do siebie oparciami. Mogli korzystać z niego obaj kochankowie równocześnie (panowie też korzystali z tych urządzeń!). Był też dostępny bidet w kształcie małej, dwuosobowej kanapki lub bidet przenośny, który rozkładał się jak krzesło do siedzenia. Popularność „krzeseł czystości” rosła wraz z upływem czasu. W XVIII wieku wraz rozwojem higieny i zwiększeniem się świadomości odnośnie czystości, urządzenia te pojawiały się w coraz większej ilości domów. Zalecano, zwłaszcza paniom, korzystanie z bidetów codziennie.

Jak każdy wynalazek, tak i bidet, musiał mozolnie torować sobie drogę wśród innych sprzętów codziennego użytku. Z czasem stał się jednak jednym z podstawowych elementów wyposażenia łazienek. Za jego m.in. sprawą podniósł się poziom higieny i czystości na naszym kontynencie.

Na podstawie: K. Ashenburg, Historia brudu, Bellona, Warszawa 2009.